Samen zingen, samen herinneren

Sinds juni 2025 heb ik een keuze gemaakt die voor mij heel goed voelt. Na jaren in de ICT te hebben gewerkt, heb ik mijn bureau ingeruild voor mijn gitaar. Iets wat ooit begon als hobby, is nu mijn werk geworden — en eerlijk gezegd voelt dat helemaal niet als werk.

Ik ga langs bij ouderen en mensen met dementie om samen muziek te maken. Meestal doe ik dat klein en dichtbij, gewoon met mijn gitaar. Geen groot podium, maar tussen de mensen. Juist daar gebeurt het. Even oogcontact, een glimlach, samen een liedje inzetten… dat zijn de momenten die het verschil maken.

Mijn activiteit heet “Samen zingen, samen herinneren”. En dat is precies wat we doen. We zingen bekende liedjes van vroeger, liedjes die vaak meteen iets losmaken. Mensen neuriën mee, zingen uit volle borst, of sluiten even hun ogen en gaan terug in de tijd. Soms wordt er gelachen om een grapje, soms komt er een traan. Alles mag er zijn.

Wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is wat er tussendoor gebeurt. Een bewoner die ineens een duet met me zingt. Iemand die een onverwachte, droge opmerking maakt waar iedereen om moet lachen. Of juist dat stille moment waarop je merkt dat een liedje echt binnenkomt.

Ik begin altijd met een praatje. Want het gaat niet alleen om muziek, maar om contact. Om even gezien worden. En dat krijg ik ook terug. Als iemand na afloop zegt: “Danke! Dao wirste tenminste vrolik van!” — dan weet ik weer waarom ik dit doe.

Soms is het ook gewoon ontroerend. Ouder worden is niet altijd makkelijk, dat zie ik elke keer weer. Maar juist daarom zijn die kleine geluksmomentjes zo waardevol. Als iemand even opbloeit, meezingt of zichtbaar geniet, dan is mijn missie geslaagd.

En het mooiste? Mensen beginnen me te herkennen. Als ik binnenkom en iemand roept: “Kom je weer spelen Huub?” — dan kan mijn dag eigenlijk al niet meer stuk.

Mijn doel is simpel: van elk bezoek een klein feestje maken. Even samen zijn, samen zingen, herinneringen ophalen. En vooral: genieten van het moment.